Nú finnst mér vera skarð og skjöldur brotinn,
ég skil svo fátt af leiðum kærleikans.
En þegar einhvers ævibraut er þrotin,
þá endurfæðist sálarveröld hans.

Og það er víst, við þurfum ekki að skilja,
því þú ert ekki dáin, Fía mín,
en farin heim til hans, er allir vilja
í hinsta sinni leggja sporin sín.

Og margar hendur munu þér nú réttar
og margir vinir fagna eflaust þér.
En framvegis þú ferð um brautir sléttar
jafnfarsælar og bjóst þú öðrum hér.

Svo þakka ég og minnist margra stunda
og móðurkærleiks, er ég fann hjá þér.
En vetrarkvöldin vorra gömlu funda,
þau vaka enn í huganum hjá mér.

Guðmundur H. Sigurðsson, Brekkuvelli