Í dalnum er sál mín

Texti: Guðmundur Ingi Kristjánsson, á föstudaginn langa 10. apríl 1936

Lag: Inga Hrefna Jónsdóttir

Í dalnum er sál mín, og hönd mín er hér,
og hjartað á land þar sem starfsemin er.
Hér dreymir minn hug það sem dýrast hann fær
er dalurinn angar og vorjörðin grær.

Við sveitabarns leiki og alþýðu önn
hér óx ég við sólskin, við regn og við fönn.
Hér byggði ég vonir og bækur ég las.
Hér bundu mig tryggðir við dýr og við gras.

Einn vetur í borginni gestur ég gekk.
Þar græddi ég lærdóm, og vini ég fékk.
Er dagarnir lengdust í draumanna sýn
kom dalurinn sjálfur og vitjaði mín.

Í dalnum er heilagt í dag og í gær
er draumum og angan úr moldinni slær.
Það gagntekur hugann og heillar í starf
þau handtök og vilja sem dalurinn þarf.

Hér óx ég, hér lék ég, hér vinn ég og vann.
Hér von mín á rætur og margt sem ég ann.
Þótt dveldi ég fjarri það dragi til sín.
Í dalnum er sál mín og hamingja mín.

Óður til Reykhólasveitar

Texti: Jón Snæbjörnsson

Lag: Ég leit eina lilju í holti

Að áfellast guðanna gerðir
hvort getur þú talið það rétt.
Þó heimskan í mannanna hausum
hún hæfi ekki bændanna stétt.
Hvers eigum við aumir að gjalda
það alls ekki skil ég né veit.
Þú, Guð sem að gafst okkur vitið
Því gleymdir þú Reykhólasveit?

Nú er ég hér heima

Texti: Aðalheiður Hallgrímsdóttir

Nú er ég hér heima og hugsa til þín
sem handan við fjörðinn svo mjallhvítur skín,
og teygir til himinsins höfuð þitt reist
minn hugur er bundinn, þú skilur þú veist.

Þau toga mig með sér þau bernskunnar bönd
sem bundu mig unga við klettótta strönd,
við grösugar hlíðar og glitrandi sæ
við gróðursælt hraunið og indælan bæ.

Hve ljúft var að sofna við sjávarins nið,
við söngfuglakvakið, við yndi og frið
er nóttin sig breiddi með blíðu og ró
yfir bæinn minn góða, um lautir og mó.

Breiðfirðingaljóð

Texti: Jón frá Ljárskógum

Lag: Fyrr var oft í koti kátt

Þegar sumarsólin heið
signir gróður jarðar
flýgur hugur heim á leið,
heim til Breiðafjarðar.
Bernsku þinnar árum er
ekki létt að gleyma
- manstu ekki eftir þér
eitthvert vorið heima?

Svíf þú með mér, vinur vænn,
vestur yfir fjöllin
þegar sumargróður grænn
glitar heimavöllinn.
Ævi þinnar unaðsvor
á hér dýpstu rætur
- sjást hér ekki ennþá spor
eftir litla fætur?

Kannske finnst þér fyrst um stund
feiknin öll um muninn:
Mýrin orðin gróin grund,
gamli bærinn hruninn!
Þó er reyndar flest sem fyr,
fornar leiðir kunnar;
þú átt ennþá opnar dyr:
Auðlegð náttúrunnar!

Manstu’ er himins hátign skær
hló við sundum bláum?
Manstu er léttur ljúflingsblær
lék að grænum stráum?
Manstu ungra álfta söng
úti á fjarðarstraumi?
Manstu er kvöldin ljós og löng
liðu í glöðum draumi?

Allt er þetta eins og fyr.
Arfur dýrra minna
bíður enn við opnar dyr
æskustöðva þinna.
Ennþá byggir Breiðafjörð
blómi kvenna og manna
- um ‘ann heldur helgan vörð
hersveit minninganna.

Hljóma mitt í hversdagsönn
hreimar svanalagsins,
- aldrei máir tímans tönn
töfra æskudagsins.
Þegar sumarsólin heið
signir gróður jarðar
flýgur hugur heim á leið,
heim til Breiðafjarðar.

Á ættarmóti í júní 2004

Texti: Jónína Hafsteinsdóttir

Lag: Sjösalavals eftir Evert Taube, betur þekkt sem Vorkvöld í Reykjavík

Komum saman, vinir, og kætumst í dag,
kynni okkar styrkjum og gleðin sé ríkjandi.
Höldum okkar teiti með hátíðarbrag,
heyrast skal frá tjöldunum glatt sungið lag.
Á síðkvöldi má líta við sævar ystu rönd
sólargeisla umvefja kæra Barðaströnd.
Hagatafla og Siglunes heilsa mér í bláum fjarska
handan við fjarðarins drifhvíta öldufald.

Barðastrandarfjöllin nú brosa mér við,
bæirnir þar kúra í iðgrænum túnunum.
Báturinn úr vörinni brunar á mið,
blærinn tekur undir við lækjanna nið.
Fótsporin í sandinum fyllir aldan skjótt,
fuglasöngur ómar um vorsins björtu nótt.
Selir dorma á hleinum en silungar í tjörnum vaka.
Sólríka Barðaströnd – þú ert mitt draumaland!