Saga um Kollu

Einu sinni var lítil stúlka sem hét Kolbrún en var yfirleitt kölluð Kolla. Mamma Kollu hét Halla og pabbi hennar Elliði en var stundum kallaður Elli. Kolla átti mörg systkini, pollarnir bræður hennar voru kallaðir Alli, Palli og Kalli og systur hennar Solla, Ella og Alla. Halla mamma hennar Kollu vann á elliheimili allan daginn en pabbi hennar vann hjá Myllunni. Þau voru nýflutt í nýtt raðhús á pöllum og með fínum palli í garðinum. Þetta var nú engin villa en bara fallegt hús. Þau skoðuðu hús bæði á   Hjallabraut og á Völlunum í Hafnarfirði og á Bollagötunni en svo keyptu þau hús á Ásvallagötunni því það var rétt hjá þar sem afi og amma Kollu áttu heima á Hofsvallagötunni. Amma hennar Kollu hét Stella og afi hennar Illugi.Afi hennar Kollu vann einu sinni hjá tollinum en var nú heima allan daginn. Stella amma var kjólameistari og saumaði hryllilega fallega ballkjóla. Litli bróðir Kollu hann Kalli var bara eins árs og var alveg sköllóttur eins og Illugi afi. Það var gott fyrir þau að búa rétt hjá Illuga afa og og Stellu ömmu því þegar bjallan hringdi út úr skólanum lallaði Kolla bara heim til þeirra. Hún söng og trallaði alla leiðina og sullaði í pollunum í fína polla gallanum sínum en ef hún drollaði kom hrekkjusvínið í næsta húsi að hrella hana og ullaði á hana. Stella amma sagði henni oft sögur af tröllunum í hellunum í sveitinni og sagði henni frá æðar kollunum og fuglunum sem verptu á syllunum í fjöllunum. Stundum rellaði Kolla um að fá að sulla í vaskinum. Og stundum fékk hún að kríta á gangstéttarhellurnar fyrir framan kjallarann eða leika með hárkolluna og gullskóna hennar Stellu ömmu. Kolla átti frænda sem hét Villi sem bjó austur á Hellu og hann kom stundum í heimsókn til Illuga afa og þeir fengu sér kaffibolla og hollar tebollur með vanillu sem Stella amma var fræg fyrir eða þá hún sauð fyrir þá gellur. Þeir brölluðu ýmislegt saman skellihlógu og töluðu stundum um að skella sér í veiðitúr saman eða á eitthvert skrall. Villi frændi var oft í ullarbuxum og færði þeim stundum villibráð í matinn. Kolla hélt stundum að Villi frændi væri fyllibytta því hann lyktaði stundum hryllilega illa og þá var hún drulluhrædd við hann. En hann var líka stundum skemmtilegur og gerði sniðugar brellur fyrir Kollu. Svo skutlaði Illugi afi Kollu stundum heim á Willisjeppanum sínum ef hún var drollaði lengi hjá þeim á kvöldin.

En nú er klukkan að verða ellefu svo það er best að fara að hætta þessari dellu og öllu þessu bulli og fella niður þetta tal áður en maður fer að gera einhverjar villur að ráði og fara svo bara út í fellihýsi að halla sér.

Gerður H Hafsteinsdóttir
Særún Ármannsdóttir